Had ik maar…
Soms denk ik: Had ik maar eerder durven zijn wie ik echt ben.
Had ik maar eerder mijn hart gevolgd.
Had ik maar geweten dat ik niet gek was, maar gewoon mezelf probeerde te vinden.
Er is een verlangen dat al mijn hele leven zachtjes in me fluistert.
Een gevoel van weten dat er iets niet klopt tussen wat ik van buiten laat zien en wie ik van binnen ben.
Maar dat verlangen... daar durfde ik lang niet naar te luisteren.
Te veel angst. Te veel vragen.
Wat zullen ze van me denken?
Wat verlies ik als ik mezelf laat zien?
Je mind wil je veilig houden en dat is niet zo gek.
We herhalen elke dag zo’n 95% van onze patronen, onbewust.
Je onderbewuste zoekt zekerheid, wil weten waar het aan toe is.
Maar wat als je dat gevoel, dat verlangen, wél de ruimte geeft?
Als je uit je comfortzone stapt, je angst aankijkt en gewoon gaat?
Wat zou er dan gebeuren?
Verlangen vs. Angst
Het verlangen is er altijd geweest, dat moment waarop ik iets aantrok waarin ik me écht goed voelde, écht míj voelde.
Dat kleine moment van rust, van thuiskomen.
En tegelijk die stem in mijn hoofd: Doe normaal. Je verpest je leven. Niemand zal dit begrijpen.
Mijn onderbewuste wist precies wat ik nodig had: mezelf mogen zijn, in mijn eigen expressie, zonder schaamte.
Maar mijn bewuste brein bleef in overdrive.
Ik dacht, analyseerde, verstopte, rationaliseerde.
Tot het verlangen steeds verder naar de achtergrond raakte tot ik het bijna niet meer hoorde.
De angst die je klein houdt
Angst is een listige beschermer.
Ze zegt dat ze je wil helpen, maar eigenlijk houdt ze je gevangen.
Ze zegt: wacht nog even, nu is het niet het juiste moment, straks wordt het makkelijker.
Maar dat moment komt nooit vanzelf.
En ondertussen tikt de tijd door.
Soms hoor ik verhalen van mensen die pas écht durfden te leven na iets ingrijpends, een ongeluk, een burn-out, een verlies, een bijna-doodervaring.
Dan denk ik: waarom wachten we tot het leven ons dwingt om eerlijk te zijn?
Waarom wachten tot het bijna te laat is?
Als ik nog één dag te leven had
Als ik nog één dag te leven had, zou ik mezelf niet meer verstoppen.
Ik zou dragen wat ik wil, zeggen wat ik voel, zijn wie ik ben, zonder excuses.
Ik zou niet meer proberen te passen in hokjes die me nooit hebben gepast.
Want stel je voor dat dit leven écht alles is wat we hebben…
Wil ik dat dan doorbrengen als iemand die zichzelf nooit volledig durfde te tonen?
Of als iemand die, ondanks alle angst, koos voor vrijheid?
De moed om jezelf te zijn
Ik wil niet wachten op een ongeluk of een crisis om wakker te worden.
Ik wil vandaag al luisteren naar dat fluisterende verlangen.
Naar dat deel in mij dat zegt: het is goed, je mag er zijn, precies zo.
Elke kleine stap telt.
Elke keer dat ik iets draag wat goed voelt.
Elke keer dat ik mezelf in de spiegel aankijk en denk: daar ben jij.
Elke keer dat ik eerlijk durf te praten over wie ik ben, groeit er iets.
Rust. Vrijheid. Echtheid.
Het pad van zelfontdekking is niet lineair. Soms voelt het alsof je weer achteruitgaat, maar elke keer dat je luistert naar jezelf, kom je dichter bij de kern.
Dus vraag ik mezelf niet meer: Wat als ik alles kwijtraak?
Ik vraag: Wat als ik mezelf blijf verliezen door niets te doen?
Misschien is het tijd om niet meer te wachten. Niet meer te dromen over “ooit”, maar te leven als wie je bent vandaag al.
Is het jouw tijd om je aan te melden bij Kims community?
Of begin je met de online audiotraining: Traject straal?
